[EKP] CHAPTER 02

posted on 15 May 2014 21:06 by onamiokio in EKP
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
.
.
.
.
.
.
.
 
กาลครั้งหนึ่ง มีครอบครัวแสนสุขครอบครัวหนึ่ง
มีพ่อ แม่ ลูกชาย
รอยยิ้มบนใบหน้าเป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงความสุขของพวกเขาได้เป็นอย่างดี
ความรัก ความอบอุ่น ความเอาใจใส่ พวกเขามีครบหมดทุกอย่าง
 
จนกระทั่งมันพังทลายลง
 
 
 
 






พ่อจากผมกับแม่ไป
ทิ้งเราสองคนไว้ในบ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะของพ่อหลังนี้

ทำไมกันครับ

คุณแม่กอดปลอบผมพลางร้องไห้ไปด้วย
คุณแม่ครับ... ผมขอโทษ ผมยังเล็กอยู่ ทำอะไรไม่ได้เลย....

สิ่งที่ผมพอจะทำได้ในตอนนี้คืออยู่เป็นเพื่อนแม่กับช่วยทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆ

แม่ยิ้มเข้าไว้นะครับ ....ผมอยากเห็นรอยยิ้มของคุณแม่อีกจัง

สู้ๆนะครับแม่ ผมยังอยู่ข้างๆแม่ตรงนี้ ไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ






หลังจากนั้นคุณแม่ก็กลับมายิ้มสดใส่ร่าเริงเหมือนเก่าได้อีก
ใช้เวลานานพอสมควรเลย กว่าคุณแม่จะยิ้มแบบนั้นออกมาได้ผมก็เข้าชั้นป.2 แล้ว

เราสองคนแม่ลูกใช้ชีวิตอยู่กันอย่างมีความสุข แม่ทำงานหนักขึ้น พอผมกลับบ้านมาก็มักจะเห็นแม่นอนแผ่อยู่ที่โซฟาแล้ว
เด็กดีอย่างผมก็เลยเริ่มหัดทำกับข้าวเพื่อแบ่งเบาภาระของคุณแม่แสนสวยผู้มีรอยยิ้มน่ารัก

ขอแอบสารภาพว่าผมทำครัวไหม้ไปหลายรอบ...



ชีวิตของผมกับแม่ฟังดูเหมือนฟ้าหลังฝน
แต่ไม่ใช่ฟ้าโปร่งธรรมดา

เป็นฟ้าโปร่งก่อนพายุเข้า



 
 
 
 
และนี่เป็นเรื่องเมื่อตอนที่ผมอยู่ป. 4

วันนั้นตอนบ่ายแก่ๆ แดดไม่แรงนัก ผมเดินกลับจากโรงเรียนกลับกลุ่มเพื่อนอีกสามคน
ตัวของผมเล็กกว่าคนอื่นทั้งหมด ...รู้สึกเหมือนเป็นปมด้อย ฮ่ะๆ ว่าไปนั่น แค่โตช้ากว่าคนอื่นเขาหรอกน่า!

"ยัยมิกะน่ารำคาญเป็นบ้าเลยว่าไหม"

เท้าของผมชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็เดินต่อ

หลังจากที่เดินคุยกันเหมือนปรกติ ไม่รู้ว่าทำไมหัวข้อสนทนาถึงกลายเป็นเรื่องของมิกะจังไปได้
แอบเอะใจเล็กๆแฮะ...

เวลามีชื่อใครสักคนอยู่ในบทสนาของไอ้พวกนี้ มักจะไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก

"เออใช่ๆ ฮิโระคุงก็คิดเหมือนกันใช่ไหม" ไอ้แว่นที่ชื่อเรียวเออๆออๆแล้วหันไปถามคนที่สูงที่สุดในกลุ่ม

สูง หน้าตาดี เรียนเก่ง...ล่ะมั้ง เรื่องใช้กำลังมาเป็นที่หนึ่ง หัวหน้ากลุ่มของพวกนี้...ฮิโรเสะ

"เออว่ะ อะไรๆก็ฟ้องแต่ครู น่ารำคาญเป็นบ้าเลย"

ไม่น่าใช่เรื่องดีละ

"แกล้งยัยนั่นกันไหม? ฮ่าๆ"

"ดีเลยๆ!"

ไอ้แว่น หุบปากซะ

"หยุดนะ!"
พวกนายจะทำอะไรมิกะจังของฉันนนน ว๊ากกกกกกกกกก ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ปากผมก็ไวกว่าความคิด พอรู้ตัวอีกทีไอ้สามตัวนั่นก็หันมามองหน้าผมแล้ว

พระเจ้า ผมทำอะไรลงไป

ฮิโรเสะย่างสามขุมมาทางผม ผมก้าวถอยไปข้างหลังจนสุดขอบฟุตบาท จะยืนอยู่ทำซากผีอะไรล่ะครับ จะว่าไปแล้วจริงๆผมควรจะวิ่งหนีสิ แต่ขาของผมกลับไม่มีแรงจะก้าวไปไหนได้เลย

อาเมน ยูสุเกะเอ๋ย...นายควรจะมีสติให้มากกว่านี้นะ

"นายว่าไงนะ ยูสุเกะ"

"ป...เปล่านี่ ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เสียงตดใครแถวนี้มั้--"

มั่วไมทันเสร็จหมัดลุ่นๆก็ซัดเข้าที่หน้าผมแล้ว หมัดหนักไปหน่อยนะฮิโรเสะ! ปากฉันแตกเลยแน่ะ

ผัวะ!

"แก...แกต่อยฉัน"ฮิโระเสะที่โดนผมต่อยหน้าหันมองผมด้วยสายตาอาฆาต คุณแม่กับคุณครูเคยบอกผมไว้ว่า มาโรงเรียนมาเรียน อย่ามีเรื่อง

แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในโรงเรียน อยู่ระหว่างทางกลับบ้านแถมผมกำลังจะช่วยไม่ให้สาวน้อยที่น่ารักของผมโดนรังแกอีก การป้องกันตัวเป็นสิ่งสำคัญนะครับ...

ยกโทษให้ผมด้วยเถิด

"พวกนายมันขี้ขลาด คิดจะรังแกผู้หญิง"

"นายมีปัญหามากเลยสินะ"

อุ๊ย ดูเหมือนผมจะยั้วะฮิโรเสะขึ้นมาจริงๆซะแล้ว
แต่ผมก็โกรธเหมือนกัน

ผมซัดเข้าไปที่หน้าของฮิโรเสะอีกหมัดนึง เขาก็ซัดผมกลับมาอีกเหมือนกัน ผมเซไปข้างหลังเล็กน้อย มัวแต่โกรธจนไม่ได้สังเกตว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนแล้ว

เขาซัดหมัดมาอีกหมัดนึง คว้าคอเสื้อผมแล้วยื่นหน้าเข้ามา ...ใกล้ไปแล้วเว้ย

"ถอนคำพูดซะ"

"รอให้ฉันตายก่อนละกัน"

"งั้นก็ตายซะ"

เขาผลักผม ผมคิดว่าเขาแค่คงกะจะผลักผมลงไปแล้วอัดผมให้น่วม แต่รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาประจวบเหมาะกับตอนที่เขาผลักผมลงพอดี

สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าซีดเผือดของเขา ตลกเป็นบ้า
ฉันจะล้อนายไปให้ถึงรุ่นลูกรุ่นหลานเลย...
 
 
 
 
 
 
 
สวัสดีครับ ทาเทดะ ยูสุเกะสุดหล่อเองครับ ยังไม่ตายล่ะ
ตอนนี้ผมอยู่ในชุดของรพ. แล้วก็อยู่ในชุดนี้มาได้สองเดือนกว่าๆแล้ว

วันนี้เป็นวันที่ผมจะได้ออกจากรพ.แล้ว แต่คุณแม่สุดสวยของผมหายไปไหนกันนะ

แกร๊ก

พูดถึงก็มาเลย คุณแม่ปิดประตูเบาๆไม่ให้เสียงดังรบกวนห้องอื่นแล้วเดินมาหาผมที่เตียง
ผมกล่าวอรุณสวัสดิ์ให้แม่ แม่ยิ้มน้อยๆตอบผมแล้วลูบหัวผมทีนึง

"ว่าไง จะได้ออกจากรพ.แล้ว ดีใจไหมฮึพ่อคนหล่อ"

"อยู่แล้วครับ!" แล้วผมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ชอบจังคำว่าคนหล่อเนี่ย มันเป็นคำที่สามารถบรรยายถึงรูปร่างหน้าตาผมได้อย่างลงตัวเลย

ปรกติแม่จะห้ามไม่ให้ผมหัวเราะเสียงดังรบกวนห้องอื่น แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้แม่ถึงได้ส่งยิ่มเศร้าๆเหมือนตอนนั้นให้ผมกันนะ





พอพายุเข้า ฟ้าไม่ทันจะสว่าง ไต้ฝุ่นก็เข้าถล่มต่อ...ผมใช้คำแบบนี้ได้ไหมนะ?






ลำคอของผมแห้งผาก ผมรู้สึกชาไปทั้งตัวกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า
สถานที่ที่เรียกว่า'บ้าน' บัดนี้จมหายไปในกองเพลิงขนาดใหญ่


คุณแม่ล่ะ? แม่ของผมอยู่ที่ไหน


ได้โปรด...ขอให้แม่ยังอยู่ที่ทำงานเถอะ
อย่าเป็นอย่างที่ผมคิดไว้เลย


"นัตสึมิ นัตสึมิอยู่ที่ไหนน่ะ"

'นัตสึมิ' คือชื่อของแม่ผมเอง ผมหันไปตามเสียงของคุณป้า
ผมหวังว่าจะได้เห็นแม่วิ่งกระหืดกระหอบมาหาผม

แต่...ไม่เลย ไม่มีแม้แต่วี่แวว


"ฉันโทรหาไม่ติดเลย"

"เมื่อตอนเย็น ฉัน.....ฉันเห็นเธอกลับมาจากที่ทำงานแล้ว.. เธอ..เธอเข้าไปในบ้าน เธอยังยิ้มให้ฉันด้วย" เสียงสั่นเครือของใครสักคนพูด

"ไม่นะ..." มีคนยกมือปิดปาก ผมจำไม่ได้ว่าใคร ไม่สิ ไม่สนใจต่างหาก ตอนนี้สมองของผมขาวโพลนไปหมด

"จริงๆแล้ววันนี้ฉันเห็นพวกผู้ชายชุดดำน่าสงสัยผ่านมาทางนี้ด้วย..."

"แล้วยูสุเกะล่ะ"

"ยูสุเกะอยู่ไหน"

"เมื่อกี้เขายังยืนตรงนี้อยู่เล..."

ผมไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกันอีกบ้าง เพราะผมวิ่งออกไปไกลแล้ว

 




ผมพยายามจะวิ่งหนีความจริงตรงหน้าไป
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-------------------------------------------
 
/กรีดร้องงง
 
เสร็จแล้วค่า ; v ;
ตอนแรกกะจะทำคอมมิค อืม.. ล่มไม่เป็นท่าเลยล่ะค่ะ 55
พอดีอ่านก๊วนป่วนฯมา ติดลมค่ะ ปั่นฟิคก็ได้วะ... 5555555555
 
 

Comment

Comment:

Tweet